مهندسی متفاوت؛ از معلولیت جسمی تا جایگاه یکی از مهندسان موفق شهر

مهندس مصطفی ملاکی، متولد ۱۸ شهریور ۱۳۵۸ و پدر یک دختر یازده‌ساله است.
ترکیب مهندسی و معلولیت جسمی به او شخصیتی ویژه بخشیده است؛ معلولیتی که به گفته خودش در اثر یک اشتباه پزشکی هنگام تولد به وجود آمده است. او در خانواده‌ای فرهنگی و چهارفرزندی بزرگ شده و بخش مهمی از تلاش و پشتکارش را حاصل حمایت و ارزش‌های خانوادگی می‌داند.
افراد دارای معلولیت جسمی در بسیاری از موقعیت‌ها مورد بی‌توجهی قرار می‌گیرند و اغلب با تصور ناتوانی به آن‌ها نگاه می‌شود. معمولاً در سیاست‌گذاری‌ها، برنامه‌ریزی‌ها و تصمیم‌گیری‌ها نیازهای آنان نادیده گرفته یا کم‌اهمیت تلقی می‌شود. همین حاشیه‌نشینی تحمیلی، محدودیت‌های ناعادلانه‌ای را برایشان ایجاد می‌کند.
اما مهندس ملاکی می‌گوید هرگز اجازه نداده محدودیت‌های جسمی یا اجتماعی مانع پیشرفت او شود.
این مهندس صبور و تلاش‌گر درباره دوران تحصیل خود توضیح می‌دهد که توانسته است دوره کارشناسی را طی هشت ترم به پایان برساند. او از استادان باسابقه و اثرگذاری همچون دکتر ناصر ظریف‌ مقدم( نایب رئیس هیات مدیره سازمان) دکتر اولیایی، مهندس برادران همتی، دکتر مویدیان و دکتر نصیرایی به عنوان افرادی یاد می‌کند که نقش مهمی در مسیر آموزشی و حرفه‌ای او داشته‌اند.
وی می‌گوید: در تمام زندگی‌ام تلاش کرده‌ام معلولیتم را بهانه‌ای برای کم‌کاری قرار ندهم. به لطف خدا با اراده، پشتکار و دانش مهندسی توانستم بر محدودیت‌های جسمی غلبه کنم و امروز به‌عنوان یکی از مهندسان معتمد شهر فعالیت کنم و هم‌اکنون مدیریت دفتر مهندسی، طراحی سازه و مدیریت عامل شرکت مجری ذیصلاح را هم‌زمان بر عهده دارم.
او با اشاره به دشواری‌های حرفه مهندسی عمران بیان می‌کند: مشکلات در کار طبیعی است؛ برای همه. اما برای من گاهی به دلیل شرایط جسمی دشوارتر می‌شد. با این حال با توکل به خدا، تمرکز ذهنی، نظم و همراهی دوستان خوب توانستم مسیرم را ادامه دهم.
به گفته مهندس ملاکی، پایبندی به تعهدات، استمرار در کار و صداقت حرفه‌ای از مهم‌ترین عوامل موفقیت او در دو دهه فعالیت مهندسی است. او می‌افزاید: همیشه سرِ وقت به وعده‌هایم عمل کرده‌ام. استمرار هم مهم است که چیزی فراتر از پشتکار است .
در این ۲۲ سال هیچ‌گاه شغل دیگری را انتخاب نکردم، حتی زمانی که شرایط کاری مطلوب نبود.
او در پایان با فروتنی می‌گوید: من یکی از اعضای کوچک سازمان نظام مهندسی هستم و خداوند را شکرگزارم که با وجود معلولیت جسمی، توانستم با کسب علم و یادگیری روش‌های درست، گام‌های مؤثری در فعالیت‌های مهندسی بردارم و موجب افتخار خانواده و اطرافیانم شوم.